Voor de derde keer in het leven van BangThe Skillet stonden er optredens in Engeland op de planning. Dit jaar gingen we, net als twee jaar geleden, naar Blackpool, een stadje aan de kust in het noordwesten. Een plek die redelijk vergelijkbaar is met Scheveningen: een strand in de regen, een pier met reuzenrad en veel kort, geld rovend vermaak.

Vrijdag 14 september was de dag van vertrek. Vroeg in de ochtend, rond de klok van 6 ging de wekker want twee uur later (RUIM op tijd) zouden we elkaar allemaal ontmoeten op Schiphol. En Bang The Skillet is inmiddels geen puur Delftse band meer; de bandleden kwamen vanuit alle hoeken en gaten van Nederland. (Dat is overdreven, we hebben maar één gek die elke week vanuit het verre Noorden naar Delft rijdt, waarvoor we erg van hem houden! De rest heeft zijn stek ergens in Zuid-Holland)

Het was nog lekker rustig op dit tijdstip en we verheugden ons al op de korte wachttijden, de douane waarbij we zonder al te veel moeite zouden kunnen doorlopen en dan in alle rust een lekker kopje koffie te drinken met zijn allen en we helemaal zen het vliegtuig in zouden stappen. (Ik weet: het klinkt niet heel rock en roll, maar gelukkig zijn we ook een skaband).

Skaband of niet, we kregen het toch ‘the hard way’ van het lot, onze verwachtingen en slimme planning kregen niet hun zin. Dat lag voor een deel aan onszelf: we waren in onze goedbedoelde plannen om ruim op tijd op een bepaald punt af te spreken even vergeten dat we dan ook samen vanaf dat punt verder zouden lopen en gezamenlijk de obstakels naar het vliegtuig zouden nemen. Door dat cruciale punt te vergeten ging de band van 10 (inclusief 1 groupie) uiteindelijk in 8 losse groepen (serieus) van start in het doolhof Schiphol. Toch knap om dat voor elkaar te krijgen. We hebben elkaar ook pas weer gezien toen we het vliegtuig instapten…(?!)  Gelukkig kunnen we nog iéts… (en dat is muziek maken.)

Daarnaast konden we er natuurlijk met een ge-wel-dige vliegmaatschappij als Easyjet en hun scherpe prijzen, vergif op innemen dat er iets in de kleine lettertjes zou staan waar zelfs 10 man overheen zou lezen. Het geëtter begon al snel. De bagage (dat wil zeggen: al onze instrumenten) was toch niet inbegrepen bij het ticket. Maar dat kon natuurlijk wel worden bijgeboekt, voor ‘slechts’ 47 euro per stuk! Ja, ook de muzikanten die de wereld mogen bereizen hebben het moeilijk…  Nou ja, hetzij zo, bijboeken dan maar. Al met al was het een lange ochtend!

Na een kleine vertraging landden we om half 11 lokale tijd op het vliegveld van Manchester. Reizen naar Engeland met het vliegtuig is als snelle seks: je bent nog niet goed en wel opgestegen of je gaat alweer naar beneden. Hop het vliegtuig uit en op naar de bagageband om de koffers te pakken.

“Heeft iedereen alles?”

“Ehh, nee, ik mis mijn trombone”, hoorden we daar Aad (die ene uit het verre Noorden)
Geen trombone dus…vreemd aangezien we daar toch echt nog extra voor hadden betaald en we hem ook zeker de bagageband op hadden zien gaan.

We wachtten…de bagageband raakte leger en leger en zo vervloog langzaam de hoop dat de trombone nog zou langsdrijven. Een paar lieve meisjes bij de klantenservice lieten Aad een formulier invullen voor de vermissing. Maar ook mét dat formulier wordt het lastig optreden.

Ondertussen stond Collin Applebie, onze trouwe manager/chauffeur in Engeland, die we nog kennen van twee jaar geleden, ons op te wachten bij de aankomsthal. Na wat blije knuffels was hij klaar om weg te gaan; hij stond al lang op ons te wachten.

“But wait…You are with nine? You should be with ten, right?”

Ook dat nog! Nummer 10, de trompettist stond nog op Schiphol! Hij mocht op het laatste moment door omstandigheden niet meer mee met de vlucht en moest een vlucht van een paar uur later pakken.
Hem zouden we later wel weer ophalen, nu eerst maar met de eerste negen mensen naar onze B&B.

IMG-20180920-WA0024En het was heerlijk om weer terug te zijn in het kleine hotelletje van Charlie en Tony. Vorige keer sliepen we hier ook, een tienkamer Bed&Breakfast, gerund door twee blije mannen..  Vanaf het moment dat we onze koffers hier neerzetten en de Engelse zee –en frituurlucht inademden, voelden we ons één met de Engelse cultuur. We gingen op pad om vette Fish& Chips te gaan eten en we proefden weer de Engelse bieren die we al tijden niet hadden gedronken. We gingen helemaal op in de Engelse bevolking. En om maar gelijk een stereotype ‘Blackpooler’ te beschrijven: hij heeft gebrek aan haar en aan tanden, in tegenstelling tot buikvet.)

Ondertussen was ‘nummer 10’ van de band geland op Manchester. Hij zou zelf met de trein naar Blackpool komen, maar ook hij moest eerst langs de bagageband… en daar was goed nieuws! Bij de bagageband zag hij tot zijn grote verbazing nog een ander instrument dan zijn eigen op de band liggen.

“Hé! Dat is ook toevallig…’’

Toen hij vervolgens goed keek bleek het te gaan om de (vermiste) trombone, een geluk bij een ongeluk. Met vijf stuks bagage stapte hij de trein in. De trein doorkruiste een prachtig glooiend heuvelachtig landschap, door kleine dorpjes, grote industriesteden en langgerekte schapenweides. Na aankomst op het station van Blackpool werd hij opgewacht door de rest van de band. Eindelijk compleet!”

Snel door, het was ondertussen al 6 uur en met nog een half uurtje rijden naar de Waterloo Music Bar was er wel een klein beetje haast geboden, we zouden daar om zeven uur ons eerste optreden hebben. Bij aankomst op de locatie, een mooie grote bar met veel hoeken en gaten, pakten we onze spullen uit, deden een soundcheck en stonden we klaar om te schitteren. Het geluid was erg goed dus we hadden er zin in. Hoewel het Engelse publiek aan het begin wat stijfjes was en de voeten niet echt van de vloer kregen, (het was misschien wat vroeg en de mensen niet dronken genoeg) was het een goed optreden en een leuk begin van het weekend. We probeerden een paar nieuwe nummers en kregen daar goede reacties op. En we hadden een paar leuke fans, waaronder wat bekende gezichten. Maar liefst vier mensen waren vanuit Nederland gekomen en twee vanuit een andere plek in Engeland om ons te zien! Super leuk dat ze erbij waren!

Dag twee

Waar we -naast de optredens en de skafans- het meest naar hadden uitgekeken waren de Engelse scones. In de buurt van waar we sliepen zit een cafe van Marks & Spencer, waar we elke ochtend naartoe liepen voor het ontbijt: koffie, scones en heel veel clotted cream.

Deze dag stond er een belangrijk optreden op het programma, het optreden waarvoor we naar Engeland waren gekomen. Ons optreden was onderdeel van een groot Skafeest ‘Coast Town’ met veel grote skabands. Het festival vond plaats in ‘The Winter Gardens’, een beroemde plek in een mooi oud gebouw uit 1878. Een plek waar bijvoorbeeld de werelddarttoernooien en grote dance en punk festivals plaatsvinden, maar ook waar politieke conferenties en beurzen worden georganiseerd. Ook bands als Queen, The Beatles, Oasis en The White Stripes gingen ons voor om hier te spelen. We speelden in een prachtige zaal die erg Victoriaans deed aandenken. De vloer was voor een groot deel bedekt met een soort art-Deco tapijt van roodblauwe ruiten, er waren hoge plafonds, mooie zuilen en trappen en een schitterende, eindeloze houten bar. Ondanks al dit optische ‘genot’, ontbrak het aan een goede akoestiek en kaatste het geluid wat we voorbrachten met enige echo terug in onze oren. Het werd daardoor een beetje een rommelig optreden omdat we niet goed met elkaar konden communiceren op het podium. Ook stonden wij helaas als eerste op het programma, waardoor er nog wat minder publiek aanwezig was dan we hadden gehoopt.

Toch mocht het onze pret niet drukken. We genoten van het optreden en kregen na onze set veel positieve reacties. Jammer dat de Engelsen –nog meer dan de Nederlanders- veel drank nodig hebben om te gaan dansen op muziek die ze goed vinden. Over het algemeen is de bevolking van Blackpool er niet vies van om om 10 uur ‘sochtends al te beginnen met het achterover gieten van halve liters bier, maar het Ska-publiek heeft een iets andere stijl en start iets later, rond drie uur ‘smiddags. Ook kwamen deze mensen vanuit heel Engeland dus ze hadden in de ochtend nog moeten reizen.  Wat mooi is aan de ska is bijvoorbeeld de klederdracht die erbij hoort, dat zag je op dit festival mooi terug. Mooie nette zwartwit broeken boven Dr. Martin schoenen, bretels en een mooi donker t-shirt of overhemd en meestal een mooi hoedje -een pork pie hat-  om het af te maken. Het is een stijl die staat bij zowel een baby als bij een oude man, het is netjes maar cool, origineel maar simpel. Het is Ska.

Na wat te hebben uitgerust van het optreden begon voor ons het tweede feestje. De hele dag stonden er nog goede en bekende bands op het programma (o.a. Skaface, The Skabilly Rebels, The Skapones) en wij zouden wél meteen gaan dansen! Onze saxofonist Gunther werd ook nog gevraagd om mee te doen in de super vette band King Hammond & The Rude Boy Maffia! En ook bij dat optreden verraste hij iedereen met zijn heerlijke solo’s. Het werd een heerlijke dag en avond, we hebben nog lang gedanst tussen de bezwete en halfnaakte lijven. J Hoewel er bij voorgaande edities altijd een DJ draaide voor de afterparty was dat deze keer helaas niet het geval…Maar voor Bang the Skillet gaat geen enkel feestje als een nachtkaars uit dus ook nu niet. Op naar het avontuur! (En het hotel)

Dag drie

Het was zondagochtend en een deel van de band haalde alles uit het weekend door eens te zien wat er zich buiten Blackpool afspeelde. De bus bracht hen een klein uurtje verder, naar Lytham St. Annes, een klein stadje maar best een groot verschil met Blackpool. Waar Blackpool arm en vervallen is, en een stad met veel vergane glorie die het vooral moet hebben van hun toeristeninkomsten in de zomer, is Lytham St. Annes een degelijk stadje met nette, grote huizen en rustige, verzorgde mensen. Voor de rest bestond deze omgeving volledig uit tweedhandswinkels. Het is namelijk zo dat je in Engeland geen belasting hoeft te betalen over ‘charity shops’, waardoor iedereen het idee kreeg om een winkel te openen onder de naam van een goed doel en te verkopen wat ze wilden.

Het deel van de band dat niet op tijd was opgestaan om dit busreisje te maken, maakte een wandeling langs het strand en de boulevard, waar ook veel casino’s staan. Het was maar goed dat we ons al redelijk snel moesten haasten voor het volgende optreden, want je merkte dat sommigen onder ons best wel gevoelig waren voor gokverslavingen. (Bassist Tisha kende ook net iets te veel trucjes bij bepaalde automaten 😉 )

Een nieuw optreden vandaag dus, hoewel op een bekende plek. We speelden weer bij de Waterloo Music Bar, maar dit keer samen met een Spaanse band, la Maruja. Een hele energieke band en we waren ook best moe nadat we op hun nummers hadden gedanst. Wat ons eigen optreden betrof ging het ook erg goed. Voor ons gevoel was dit het beste optreden van het weekend, met goed geluid en een leuk publiek. Zanger Max was zoals altijd mooi in zijn dit keer paarse pak en vermaakte het publiek met zijn verhalen en moves. Bassist Tisha en gitarist Will dansten spelend. Blazers Aad, Daan en Gunther dansten spelend. Zangeressen Doris en Rosa dansten zingend. Iedereen danste en zo ook het publiek. Alleen drummer Jur danste niet mee, maar dat was maar goed ook want zo kon hij beter drummen. Iedereen zat goed in zijn vel, in zijn muzikale mood. We deden wat we moesten doen, we deden de Ska en we deden het goed! Een heerlijke zondagavond sfeer.

Om de avond goed af te sluiten aten we eerst grote hamburgers en maakten we daarna een wandeling langs de boulevard. Daar was een soort lichtshow en het was erg mooi om erlangs te lopen. Het was mooi om te zien en een leuk banduitje, hoewel trompettist Daan de avond ervoor zo hard had gedanst dat hij niet meer zo goed kon lopen. Dan maar terug naar het hotel om nog even na te praten met de altijd vrolijke Tony en Charlie.
Dag vier

De lieve Collin bood aan ons op deze vrije dag naar Lytham te brengen. Hij stond ook altijd voor ons klaar, als een trouwe hond en met een nét te klein busje was hij  er altijd om ons alle hoeken van Blackpool te laten zien. Lytham is ongeveer hetzelfde stadje alles Lytham St. Annes, met ook weer een overvloed aan tweedehandswinkeltjes. We kochten allerlei dingen: een zwarte leren jas, een mooie oude pet, gave schoenen, een koffer…misschien moeten we maar eens een lied maken over tweedehandswinkels.

Ook hier raakten we elkaar weer volledig kwijt, maar aan het eind van de middag kwamen we bijeen op een soort dijk die uitkeek op een riviermonding. Het was een erg mooi gezicht. Grote groepen vogels vermaakten ons met hun bewegingen en de afwisseling van felle zon en grijze lucht maakte een schilderachtige sfeer. Een deel van de band had nog wat lekkere broodjes gekocht en zodoende werden we vergezeld door allerlei vogels die daar ook wel zin in hadden. Op een gegeven moment werden ze wel zo brutaal dat we ons bijna in de oude horrorfilm ‘The Birds’ van Alfred Hitchcock waanden. Al met al was dit een goed moment om een bandfoto te maken.

IMG-20181015-WA0004

Toen was het tijd om naar het vliegveld te gaan. Daar kwam onze Engelse held Collin weer aangereden. Met zijn tienen was het busje eigenlijk al nét te klein (we zaten steeds lekker op elkaars schoot) maar deze weg naar het vliegveld  zou de Spaanse band (8 personen) er ook nog bij moeten!

Vraag niet hoe (iets met campingstoelen en onbedoelde aanranding) maar het is gelukt. Voor anderhalf uur lang zaten we met 19 man +bagage in het busje, de Spaanse trompettist kreeg het zelfs nog voor elkaar om zijn trompet te gaan spelen, tot ergernis van sommigen uit onze band. Toen we aankwamen in Manchester waren we blij dat we het hadden gehaald en zeiden onze nieuwe en oude vrienden gedag. Gelukkig waren we weer ruim op tijd en hadden we dus alle tijd om alles weer in de soep te laten lopen. Wonder boven wonder liep alles op rolletjes en zaten we ruim een uur van te voren te wachten in een restaurant in de buurt van de gate. Dat werd gevierd met bier en pizza. Dit zorgde ervoor dat een deel van de band toch nog bijna de vlucht miste… We hadden blijkbaar toch niks geleerd van de stress op de heenweg 😉

Maar, we zijn nu thuis, allemaal via dezelfde vlucht en we hebben een mooi weekend gehad. Hetwas een leuke tijd met z’n allen en we zijn ook weer beter geworden als band door wat langer samen te zijn. We hebben zin in de toekomst met onze optredens (voorlopig) in Nederland, we hopen jullie ook!